زیرزمین‌های ایران: موسیقی راک
ماه پیش جوایز برندگان دومین دوره مسابقات گروه‌های موسیقی زیرزمینی اهدا شد. این مسابقه یك حركت كاملاً گروهی و مردمی است. گروه‌ها و مخاطبان خاص موسیقی‌هایی مثل راك، متال و آلترناتیو به راحتی می‌توانند كارهای همدیگر را بشنوند و درباره هم نظر بدهند. هدیه‌هایی هم كه برای برندگان در نظر گرفته شده بود هدایایی بود كه به آنها كمك می‌كرد تا بتوانند آسان‌تر آلبومشان را در بیاورند یا كنسرت بدهند. مثلاً گروه‌های برنده می‌توانند از امكانات بعضی از استودیوها برای ضبط كارهایشان استفاده كنند. به نظر شما این برای یك گروه آماتور عالی نیست؟!
اینها همان چیزهایی است كه بیشتر شركت‌كنندگان مسابقه امسال كه «تامو» نام داشت می‌خواستند. سال پیش هم در مسابقه umc همین طور بود. مهم‌ترین چیز برای گروه‌های زیرزمینی ایرانی این است كه بتوانند در بازار موسیقی عرض اندام كنند.
در ایران به هر گروهی كه نمی‌تواند آلبوم یا كنسرت داشته باشد زیرزمینی می‌گویند، اما خارج از مرزهای ایران هر گروهی كه نمی‌خواهد آلبوم داشته باشد، نمی‌خواهد به بازار بیاید زیرزمینی می‌گویند. اینجا گروه‌های زیرزمینی همه تلاششان را می‌كنند كه دیگر زیرزمینی نباشند. بیشتر گروه‌های شركت كننده در تامو كه امسال 46 گروه بودند همین را می‌خواهند. آنها زیرزمینی‌اند چون تهیه كننده ندارند، پول ندارند، كنسرت نمی‌توانند بدهند، مجوز آلبوم ندارند و ... همگی هم از این كمبودها می‌نالند.
نیما سعیدی از اعضای اولین گروه برنده كه توانسته یك كنسرت هم در تالار فارابی دانشگاه هنر برگزار كند، می‌گوید: «همه ما آرزو داریم به بازار بپیوندیم. اما نمی‌توانیم و فعلاً هیچ جای دیگر بهتر از همین مسابقه زیرزمینی نیست تا موسیقیمان را عرضه كنیم. درست است كه اینجا شنوندگان محدودتری داریم اما همه آنها شنونده حرفه‌ای این موسیقی هستند. مسابقه تامو كمك بزرگی برای ما بود كه شناخته شویم. هیچ گروهی نیست كه نخواهد شناخته شود! شرایط لازم را نداریم و امیدواریم تهیه كننده خوبی برای كارهایمان پیدا كنیم.»
اما سیاوش امامی از اعضای گروه موتوژن كه برگزیده كارشناسان این مسابقه شناخته شده است، می‌گوید: «ما اصلاً به هیچ چیز فكر نكردیم. یكی از دوستانمان این سایت را به من معرفی كرد. دو دوستم كه در فرانسه به دنیا آمده‌اند و زبان فارسی را به سختی صحبت می‌كردند امسال با پدر و مادرشان به ایران آمده بودند. چیزی كه برای مسابقه فرستادیم حاصل تمرین ما سه نفر در عرض سه، چهار ساعت بود و من تعجب می‌كنم كه چطور برنده جایزه كارشناسان شدیم! ما زیرزمینی نیستیم. بیشتر این گروه‌های زیرزمینی زیرزمینی نیستند. دلشان می‌خواهد همه آنها را بشناسند. خارج از ایران چنین چیزی وجود ندارد. زیرزمینی‌ها كسانی هستند كه به خاطر دل خودشان، برای دوستانشان و یا محلی موزیك كار می‌كنند. این را پذیرفته‌اند كه نمی‌خواهند یا نمی‌توانند به موسیقی بازار پیوند بخورند اما در ایران ما گروه زیرزمینی به معنای واقعی نداریم، آن هم به دلیل محدودیت‌هایی است كه در اجرای كنسرت و ارائه آلبوم وجود دارد وگر نه همه به آن سمت می‌رفتند و چند نفری كه می‌ماندند آنهایی بودند كه واقعاً می‌خواستند زیرزمینی كار كنند. متأسفانه فرهنگ گروه‌های زیرزمینی هنوز در ایران جا نیفتاده است.»
تقدیم به تمامی دوستداران راک در ایران(علیرضا)
