دیوید گیلمور به همراه و گروهش روز چهارشنبه هفته گذشته در سالن تئاتر کداک واقع در هالیوود، با اجرای قطعاتی از The Dark Side of the Moon و ادغام بخش هایی از Time ، Breathe و Money به اجرای کنسرت پرداختند.

در واقع چنین شروعی برای تور سه ساعته گیلمور خیلی بیشتر از آن چیزی بود که تماشاگران غیرجدی پینک فلوید، انتظار داشتند.

گیلمور، خواننده و گیتاریست این افتتاحیه را به "چیزی که شما را گرم می کند" (something to get you warmed up) تشبیه کرد. البته استقبال شدید و تحسین برانگیز حضار، قابل پیش بینی بود.

گیلمور در هنگام اجرای On an Island - سومین آلبوم انفرادی اش برای کلمبیا رکوردز و اولین آلبوم ماحصل 22 سال کار موسیقی - به تماشاگران تذکر داد که با آرامش سر جاهایشان برگردند، هرچند این تذکر باعث شد تا موجی از زمزمه های شکایت آمیزدر بین جمعیت به راه بیفتد.

on an island

سی دی این آلبوم ممکن است ضبط اختصاصی نشود، اما مطمئنا این کار نوعی صلب اتهام از گیلمور در مورد سکوتش در سالهای اخیر است.

درمیان اغلب اجراهای پینک فلوید بعد از راجر واترز، On an Island یکی از کارهای دوست داشتنی است، هرچند که یادآور تناوب و ادامه موسیقی راجر واترز، چه در کنسرت ها، چه در اجراهای هیجان انگیز ارکسترال و چه در کارهای راک گروهی نمی باشد.


دیوید گیلمور به همراه گراهام نش و دیوید کرازبی
ترکیب گروهی که گیلمور را همراهی می کرد عبارت بود از ریچارد رایت (Richard Wright نوازنده کیبرد از گروه پینک فلوید)، دیوید کرازبی (David Crosby) و گراهام نش (Graham Nash) بود.

گیلمور با صدای نسبتا خشن همیشگی کار را شروع کرد، بتدریج با گرم شدن، صدایش قدرت گرفت و به اوج رسید. او گیتارهایش را به طور متناوب عوض می کرد، از الکتریک به آکوستیک و استیل و ...

دیوید گیلمور که در ماه گذشته 60 ساله شد، جزو آن دسته از نوازندگان برجسته گیتار به شمار می رود که در اواسط دهه 60 از انگلستان پدیدار شدند، اما سبک منحصر بفرد او کاملا قابل تشخیص است. تک نوازی های قدیمی و جدید او با اوج و فرود های متناوب قابل تعمق و تحسین برانگیز است.

بعد از یک استراحت 15 دقیقه ای، به نظر می رسید قسمت دوم برنامه به هواداران افراطی پینک فلوید اختصاص یافته است. در این قسمت به عنوان مقدمه قطعه Shine On You Crazy Diamond با همراهی تماشاگران اجرا شد، گیلمور برای قطع نکردن هیجان حاضرین و طرفداران پینک فلوید از اجرای تک نوازی گیتار اجتناب کرد و ادامه کار مانند سال 1967 با Arnold Layne آغاز شد و در ادامه 20 دقیقه از Echoes و سپس طبق عادت اغلب کنسرتها قطعات Wish You Were Here و Comfortably Numb اجرا شد.



در قطعات اجرا شده در این کنسرت نوعی هماهنگی و روح یگانه در ملودی های سولو وجود داشت، مهارت در نوازندگی و تسلط بر اجرا - که حتی افراد عادی که جزو طرفداران فلوید نیستند نیز به آن معترفند – بوضوح به چشم می خورد.

عروسک یا تصویر خوک وجود نداشت و به عنوان جلوه های تصویری صحنه تنها در انتهای برنامه یک نمایش لیزری با کیفیت متوسط به نمایش درآمد.